Dag vijf, en ben het autorijden hier nog steeds niet gewoon. "Turn on red" bvb. Dan mag je aan een rood licht toch nog rechts afslaan. Mààr, er zijn uitzonderingen. Soms gemakkelijk te begrijpen omdat er dan een wit bord staat met daarop in koeien van letters "NO TURN ON RED". Simpel dus, dan weet je dat het niet mag. Dikwijls is er in de verste verten geen verbodsbord te bekennen en toch mag het ook niet. Ik begrijp er dus de ballen van en sta aan elk rood licht te wachten als Jan Lul tot er iemand klaxoneert. Voor zover ze dit al doen, want de meeste chauffeurs zijn hier vrij rustig en totaal niet assertief zoals in Europa.
Wat ook lastig is, zijn de snelheidsbeperkingen. Er zit niet altijd een logica in en de "flikken" kunnen hier absoluut niet lachen met snelheidsovertredingen. We rijden daarom bijna continu met de cruisecontrol en het enige wat ik doe is deze bijregelen in functie van de toegelaten snelheid.
We zijn in Chattanooga. En we gaan vanaf nu nooit geen spareribs meer eten in den "Amadeus".
Ge kunt dat dus eten zonder uw handen vuil te maken. Echt! Zonder dat de stroperige saus tot onder uw vingernagels kruipt of tot achter uw oren plakt. Ook niet dat je twéé dagen later nog steeds de repen vlees van tussen uw tanden flost.
Integendeel! Gewoon met mes en vork, want het vlees viel bijna vanzelf van het been.
Oh, you in Europe don't cook it enough! That's why...
Voor de liefhebbers: "Sticky Fingers" (what's in a name), Broad St, Chattanooga.
Mèt de "Tennessee Whiskey Sause"!
In Chattanooga laat je de auto staan op de parking van het hotel. Je stapt op een ELECTRISCHE bus en die brengt je GRATIS de stad rond. Wachttijd is max. 7 min.
Goed idee, maar moesten ze nu ook eens leren dat benzineslurpende Cadillacs e.d. niet meer van deze tijd zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten